Tweeënhalf jaar. Eén chew.
Toen we zeiden dat we een chew wilden maken, dacht iedereen dat dat het makkelijke deel was. Hoe lastig kan zo'n klein chewtje nou zijn? Heel lastig, bleek. Het kostte ons tweeënhalf jaar en een hoop batches waar we het liever niet over hebben.
We wilden één ding. Een carb waar je op uur drie echt zin in hebt, in plaats van weer iets om weg te werken. Makkelijk gezegd. Tot je het lijstje opschrijft, en het lijstje begint met zichzelf te ruziën.
Zacht genoeg om zonder nadenken weg te kauwen. Stevig genoeg om een bezwete bib-pocket te overleven. Plakt niet aan je kiezen. Geen gelatine, want we wilden 'm vegan, en gelatine is nou juist wat de meeste chews zo lekker laat kauwen. Glutenvrij. Goed volgeladen met carbs, maar niet zo zoet dat je bij de derde al je gezicht vertrekt. En het moet allemaal blijven werken als je buiten adem bent en je maag moeilijk gaat doen.
Elk vinkje dat je zet, gooit het volgende weer omver. Maak 'm minder plakkerig, en je verliest de beet. Haal de zoetheid eruit, en de textuur valt uit elkaar.
En twee dingen maakten het pas echt lastig. De meeste chews zijn eigenlijk pure suiker. Wij bouwden de onze op maltodextrine, een koolhydraat dat zich totaal niet als suiker gedraagt zodra je 'm in een chew probeert te zetten, maar je wel stabielere energie geeft en veel minder van die suikerpiek. Daarna voegden we zout toe. Klinkt als niks. Het botst met zo'n beetje al het andere in het recept, en het erin krijgen zonder de textuur of de smaak te slopen kostte langer dan we durven toe te geven.
Dat is de puzzel waar we tweeënhalf jaar mee zaten.
'm openkrijgen (en waarom het er maar zes zijn)
Een chew heeft alleen zin als je er ook echt bij kunt. Stel je voor. Op de fiets of diep in een lange duurloop, koude handen, hijgend, en een verpakking die wil stoeien. Nee, bedankt. Dus we maakten de strip zo dat je 'm met één hand openscheurt. Niet stoppen, geen tanden, niet zitten graaien in een tasje. Trekken, kauwen, doorgaan.
En we stopten bij zes. Genoeg merken proppen er twintig in één zakje, wat royaal voelt tot het in je zak rammelt en je de tel kwijt bent van wat je al gehad hebt. Zes is een dosis die je echt kunt bijhouden. Eén strip, één taak.
Zes chews. Eén schone scheur. Klaar.
Dus zochten we mensen die hier écht verstand van hebben
We zijn goed in sportvoeding. We zijn, zo bleek, geen experts in het maken van chews. Dus sloegen we de handen ineen met een klein familiebedrijf hier in Nederland dat dit al decennia onder de knie heeft. Wij brachten het idee en de belangrijkste eisen. Zij brachten de kennis, en een hoop geduld.
En toen bleven we gewoon doorgaan. Nieuw gelsysteem. Carb-verhouding bijschaven. Meer vocht, minder vocht. Smaak omhoog, smaak terug. De meeste batches waren het niet. Een paar waren ronduit slecht. Maar elke slechte wees recht naar het volgende dat we moesten fixen.
Hoe ze écht gemaakt worden (het mooie deel)
Dit deel pakt ons nog steeds, eerlijk. Het is echt ouderwets vakwerk.
Eerst zetmeel. Bakken worden gevuld met fijn droog zetmeel en glad gestreken, als een klein veldje. Dan drukt een plank met de vorm van de chew erin, en laat rijen kleine mallen achter. Honderden minuscule chew-vormige holtes, klaar om te vullen.
Dan gaat het warme mengsel erin, vorm voor vorm in elke mal gegoten. En dan wachten.
De bakken gaan een droogkamer in en blijven daar twee tot drie dagen staan. Het zetmeel trekt langzaam het vocht eruit, en de chew wordt precies zo stevig als de beet die we zochten. Haal je ze er te vroeg uit, dan zakken ze in. Laat je ze te lang, dan worden ze taai. Er is een sweet spot, en de enige manier om die te raken is tijd. Geen shortcut, geen knop om op te drukken.
Als ze klaar zijn, komen ze uit het zetmeel, krijgen ze een snelle reiniging en een licht laagje zodat ze niet aan elkaar plakken, en wordt het zetmeel gezeefd en gewoon weer opnieuw gebruikt.
EN NA DAT ALLES
Eén strip, die één simpele taak doet. Zes chews. 48g carbs op een 2:1-verhouding, 100mg natrium, vegan, glutenvrij, en een berry-hit die in zo'n dertig seconden weg is, zodat je echt zin hebt in de volgende.
Makkelijk te kauwen. Plakt niet. Niet te zoet. De fuel waar je op kilometer 35 nog steeds naar grijpt. Dat was het hele idee. Grappig hoeveel werk het kost om iets zo simpel te laten voelen.
Onze prijzen
Premium fuel hoeft geen premium prijs te kosten.
Het meeste van wat je voor sportvoeding betaalt, heeft niks te maken met wat er in het zakje zit. Het is alles eromheen. Distributeurs, importeurs, agenten, tussenpersonen, die er allemaal een marge bovenop leggen voordat het product ook maar in de buurt van jou komt. Tegen de tijd dat het in je hand ligt, is een flink stuk van de prijs gewoon de reis die het heeft afgelegd.
We bouwden GONNA om het grootste deel daarvan over te slaan. We werken direct met de leveranciers die onze ingrediënten en onze chew maken, hier in Nederland en België. Geen importeurs, geen tussenlagen die marge op marge stapelen. Wat we besparen door direct te werken, stoppen we meteen terug in twee dingen: betere ingrediënten, en een lagere prijs.
Dat is het echte doel. We willen dat GONNA voelt als een premium product, goed gemaakt, met ingrediënten waar we echt trots op zijn, zonder het premium prijskaartje. Die balans is het lastige deel. De meeste merken landen aan een van de twee uitersten: goedkoop en vergeetbaar, of prachtig en onbereikbaar. Wij willen allebei tegelijk, en daar zijn we koppig in.
Het is geen nieuwe truc. Een paar van de beste merken van het afgelopen decennium groeiden op precies deze manier: de tussenlaag eruit, en de besparing terug naar de klant. Wij doen hetzelfde, voor fuel.
We zijn er echt trots op. En naarmate we groeien, is het plan niet om het verschil stilletjes in eigen zak te steken. Hoe groter we worden, hoe beter we kunnen inkopen, hoe beter we het kunnen maken, en hoe langer we de prijs kunnen houden waar die hoort.
Premium ingrediënten. Een prijs die klopt. En een merk dat je graag laat zien.
Dat is het hele idee. Maar geloof ons niet op ons woord. Hier is wat €20 aan fuel je echt oplevert, naast de chews die je al kent.
Hoe ver fuelt €20 jou?
Een fuel werkt alleen als je het je kunt veroorloven om 'm te gebruiken. De meeste chews en gels kosten zoveel dat je ze bewaart voor de wedstrijddag, het slechtste moment om te weinig gefueld te zijn. C.O1 is geprijsd om in volle dosis te nemen, elke sessie. Een zwaar uur verbrandt ruwweg 90g carbs. Sleep de slider om te zien hoe ver €20 echt komt.
GONNA Carb Chew
Beste waardeUur fuel
0 strip · 0g carbs
SiS Beta Fuel Chew
Uur fuel
0 strip · 0g carbs
Clif Bloks
Uur fuel
0 sleeve · 0g carbs
Precision PF 30 Chew
Uur fuel
0 pack · 0g carbs
Styrkr GEL50
Uur fuel
0 gel · 0g carbs
Neversecond C30
Uur fuel
0 gel · 0g carbs
Maurten Gel 100
Uur fuel
0 gel · 0g carbs
Goedkoper per gram betekent dat je elke sessie fuelt, niet alleen op wedstrijddag.
Plan je fuelConcurrentgegevens afkomstig van publiek vermelde voedingswaarden en EU-winkelprijzen, 2026. Geleverde carbs = floor(budget ÷ stukprijs) × carbs per eenheid. Uur fuel = carbs ÷ 90g/uur (racetempo). Prijzen en beschikbaarheid kunnen per regio verschillen.